Okült, Cadıcılık, Karabüyü, Satanizm, RockNRoll, LSD Underground Poetix 10.Yıl Özel

UP 10 37.jpg

http://www.rob389.com/okult-cadicilik-karabuyu-satanizm-rocknroll-lsd-senol-erdogandeniz-/dp/tr/11/9786059486439

10.yıl özel:

6 ayrı kitap bir arada!
– Erik DavisLovecraft‘ın otopsisini tamamlamak için Edgar Allan Poeve Aleister Crowley’den yardım alarak “Büyü”nün kültürel antropoloji rehberini hazırlıyor. Sanat, din ve okültizm açısından incelenen Cthulhu’nun günümüz dijital ortamında yeniden çağrılma ritüeli için önden buyurun.

– Hakim Bey (Peter Lamborn Wilson) hakkında uzun süredir ortalığı yoklamıyorduk dedik ve Haşhaşilerin, doğal olarak Hasan Sabbah’ın içerisinde yer aldığı popüler kültürden, güncel siyasete uzanan anekdotlardan sıyrılarak başka bir anlatıyı sizlere sunmak istedik. Toplumun lanetlediği ve geçmişe gömdüğü bu mit, bugün medyanın ve imgesel yıkımın eşiğinde, Bakunin ile Baudrillad’ı bir araya getirerek tekrar karşımıza çıkıyor.

– Gary Lachman, Charles Manson ve Woodstock konserlerinden başlayarak New Age öğretileriyle yoğrulan bir dönemde yeni Cadılık biçimlerini anlatıyor. UFO’lardan, the Beatles‘a, Mick Jagger‘dan, Marianne Faithfull‘a hepsinin büyük Cadı Kazanı’nın birer parçası olduğunu görmeye hazır olun. Çünkü siz buna değersiniz.

– Julius Evola yaşadığı süreç içerisinde modern toplumun okumalarını başka kanallar aracılığıyla gerçekleştirdi. Aynı zamanda yeni tarih yazının köşelerini belirlediği – pozitivist temellerinden kopan, eleştirel ve farklı bakış açılarını toplayan metinleriyle ses getirdi. “Okült Savaş” ile bu fikirlerin teorik çatısından haberdar olurken yazarın hayatı için de Michael Moynihan’ın biyografik incelemesi bize kılavuzluk edecek.

– Tüm tutarsızlıkları, soru işaretleri ve hayatı kadar kompleks metinleriyle Timothy Leary, ne dersek diyelim, çoğu kişinin masaya oturup yazmasını sağlayan kişidir. Peki 60’ların “barış” söylemini alarak halüsinatif, dini ve politik bir vizyona oturtup farklı bir sunum yaratan Leary, dünyanın bir diğer en tehlikeli insanı olan Aleister Crowley ile buluşursa ne olur? Elbette kozmosun en karanlık öykülerinden biri ortaya çıkar.

– Peki günümüze kadar uzanan Büyü’nün güncel motivasyonları nelerdir? Tarihten nasıl rol çalar? Zamanın başlangıcından beri içimizde olan bir şey, neden dışlanmış ve hor görülmüştür? Cadıların engizisyon işkencelerinden günümüze uzanan şanlı direniş tarihini Tau Greenfield’ın kaleminden okuyun.

– Bir dahaki sayıda görüşmek üzere. Elbette matbaa gizemli bir şekilde alev alıp, hepimiz lanetlenmezsek…

UP XIV öldü, yaşasın yeni Underground Poetix!

Reklamlar

Beat Kuşağı: Hippi Değil “Hipster”

BeatKusagiKapak23.jpg

Diane Huddleston
SUB BASIN YAYIM

http://www.kitapyurdu.com/kitap/beat-kusagi-amp-hippi-degil-hipster/405672.html&publisher_id=8003

https://www.facebook.com/subgaragezero/
Bu çalışma, Beat Kuşağı gibi toplumsal bir hareketin etkisinin ve anlamının yıllar boyunca nasıl yanlış anlaşıldığına bir örnektir.

İkinci Dünya Savaşı, atom bombası ile sona ererken, Amerika ve Sovyetler Birliği arasında da Soğuk Savaş temellerinin atılmasına öncülük etti. Bir yandan komünizm korkusu yayılırken, Joseph McCarthy, Amerikan Karşıtı Eylemleri İzleme Komitesi’nin “Baş Araştırmacısı” olma rolünü üstlendi. Amerikalılar, savaştan önce (sigortalı iş, mutlu evlilik, iyi aile, hak edilmiş emeklilik ve çok çeşitli tüketim maddeleri ile) bıraktıkları hayata, kaldıkları yerden devam etmek istiyorlardı. Genç nesilden, okula gitmesi, iş bulması, hayatını ahlak kuralları çerçevesinde yaşaması, evlenip çocuk yapması, sonra da ebeveyninden aldığı bu hazır ambalajlı yaşamın meşalesini, kendi çocuklarına aktarması bekleniyordu. Riayet etmek, iyi bir vatandaş olmanın düzen tarafından konulmuş güvenli önkoşuluydu. Ancak, emniyet ve asayişin her an ortadan kaldırılabilecek bir görüntüden ibaret olduğunu düşünenler de vardı. Çoğu Amerikalı, hassas ve savunmasız oldukları gerçeğini düşünmemeye çalıştı. Oysa dünya, altı milyon Yahudi’nin gaz odalarında öldürülmesinin, Avrupa’nın ırzına geçilişinin, ‘Küçük Çocuk ve Şişman Adam’ın Japonya’da yüz binlerce insanı öldürmesinin artçı şokları ile hala yalpalamaktaydı.

Bu “gerçeklerden kaçan” sessiz toplumdan, paketlenmiş yapay bir hayatı yaşamayı reddeden bir grup – hipsterlar – ortaya çıktı. Zenginliğini yeni yeni keşfeden ve maddiyat peşinde koşan Amerika ile yürümektense, yaşamın içinde manevi bir anlam aramayı tercih ettiler. Onları radikal, tehlikeli, serseri diye adlandıran tutucu kesime göre hayat tarzları bir skandaldı. Buhran dönemini yaşamış olan eski nesil, gençlerin çalışmak istememesini anlayamıyordu, özellikle de maaşı iyi olan bir sürü iş mevcutken. Hayatta kalmak için büyük mücadeleler vermiş olanlar, bu radikallerin ihanetine, Amerika’daki zenginliği reddedişlerine anlam veremiyorlardı. Bu aykırı nesil, Beat Kuşağı idi.
Beat Hareketi, bir zafer ve bir trajedi idi. Öncüleri, Amerikan kültürüne yaptıkları yaratıcı katkılar ve ektikleri uyumsuzluk tohumları ile büyük bir zafer yaşadılar. 1960’lara gelindiğinde bir başka nesil onların tarlalarında ekin biçecek, sosyal adaletsizliğe ve savaşa karşı çıkacaktı. Ya bilmeden ya da bile bile, trajedi şuydu ki Beat Kuşağı yanlış anlaşıldı ve medya tarafından yanlış tanıtıldı. Medya, Beat Kuşağı’nın ne olduğunu kendisi de tam anlayamamışken açıklamaya çalıştı. Toplumu manevi ve hakiki olarak yeniden inşa etme mesajını karanlığa gömen, basite indirgenmiş, gerçek olmayan bir klişenin yayılmasına neden oldu; onları, Beatnik denilen çizgi film karakterlerine dönüştürdü. Beatnikler, bir ürüne dönüştürüldüler; imajları kafelerin, bodrum katındaki gece kulüplerinin tanıtımında kullanıldı; gazetelerin, plakların, kıyafetlerin ve aksesuarların satılmasına yardımcı oldu. İronik olan ise, reklamcıların bütün bunları, bu yaşama gönülsüzce imrenen numaracılara satmasıydı. Gitgide eski muhafız Beatlerin yerini, yeni yetme özentiler alıyordu. Beatnikler, düzenin şiddet ve suç alarmına geçmesine neden olan bir gençlik hevesi olmuştu. Bu çalışma, Beat Kuşağı gibi toplumsal bir hareketin etkisinin ve anlamının yıllar boyunca nasıl yanlış anlaşıldığına bir örnektir. Bu makale, parlayışı, sönüşü ve ortadan kayboluşu sırasında ve sonrasında (aşağı yukarı 1957 ve 1960’ların başında) tarihçilerin ve eleştirmenlerin Beat Kuşağı ile ilgili sahip oldukları algılardan örnekler sunacaktır.