İyi ki oldun, iyi ki öldün Jack Kerouac

jack-kerouac

Yaşamı boyunca kendisinin ve etrafında gelişen ve kültür kapitalizminin patronları tarafından geliştirilen yalan ve yapay dünyanın, yazdıklarının söylediklerinin ve hissettiklerinin tam tersi olduğunu dile getiren büyük Amerikan edebiyatı yazarı Jack Kerouac, o nefret ettiği ergen zihniyet tarafından sömürülmeye ve götden algılanmaya devam ediliyor.

Kerouac’ın 2015 yılının ölüm haftasında bir şey paylaşmak istedim ve çok yerde de yayımladığım ve paylaştığım bu metinde tekrar karar verdim. Metnin yazarının tüm fikri ne yazık ki hala popüler ve değişkenliğe mahkum bir kuşak tarafından canlı, tutuluyor. Bu bir anlamda Kerouac’ın ruhunun hala huzura ermediğinin de bir başka ifadesi.

Gilles Deleuze haricinde layıkıyla Kerouac’a ve yaratısına eğilen ne yazık ki fazla insan olmadı. Varolan çabalar ise duyarlı ve eşiği yüksek küçümen bir kesimin haricinde popüler arzunun hasta gen(ç)leri tarafınca algılanamadı ya da görmezden gelindi. 

Şenol Erdoğan

Jack Kerouac & 60 Kültürü

Dan Kaplan

Çeviri: Ece Şimşek

Underground Poetix Dergisi

Jack Kerouac’ın eserleri Beatlere ve bunun sonucunda 1960’ların karşı kültür hareketine ilham vermiştir. Medya bu iki akımın yükselişini Kerouc’a atfetmiştir. Fakat bu onun hiç istemediği bir sonuç olmuştur. Kerouac aslında Thomas Wolfe, Henry David Thoreau ve Fyodor Dostoyevski ayarında büyük bir yazar olmak istemişti. Romanlarında benimsediği değerler karşı kültür hareketinin köşe taşlarından olmuştur. Ama bu değerler Kerouac’ın kendisinin Katolik olmasından gelen değerleriyle zıt düşmüştür. O hayatı gördüğü ve deneyim ettiği şekilde yazmıştır. Romanlarında kendi karakteri arkadaşlarının karakterlerine göre daima ikinci plandadır. Fakat okuyucular Dean Moriarty, Carlo Marx ve Yaşlı Boğa Lee’nin (sırasıyla Neal Cassady, Allen Ginsberg ve William S. Burroughs’un) davranışlarını Jack Kerouac’la özdeşleştirmiştir.

Bu, okuyucularının beklentilerine göre yaşamak isteyen ama inançları yüzünden bu beklentileri tamamıyla gerçekleştiremeyen Kerouac için içsel bir çatışma olmuştur. Kerouac oluşumunda pay sahibi olduğu kültür ile ciddi bir yazar olarak görülmek istediği kişisel arzularının arasında kalmıştır. Öyleyse olayların 1940’ların sonunda geçtiği 1950’lerin sonunda yazılmış bir kitap 1960’lar kuşağını nasıl etkiler? Ve Jack Kerouac ilham verdiği bir kültürü nasıl benimseyemez? Bu toplumun normlarını dürüstlükle ve daha önce görülmemiş bir duyguyla allak bullak eden yazar Kerouac’ın sesiydi; bu onun ticarileşmeyi ve geleneksel Amerikan ahlak anlayışını reddedişi ve Amerikan kültüründe devrim yapmasıydı. Ve bunları yapan adam oluşumunda büyük katkısı olduğu harekette huzur bulmasını engelleyen Fransız Kanadalı bir göçmenin Katolik oğluydu.

Jack Kerouac’ın 1960’ları nasıl etkilediğini anlamak için öncelikle onun kim olduğunu ve Beat Kuşağı’nın ne olduğunu anlamak gerekir. Ama en önemlisi Beat Kuşağı’nın Jack Kerouac için ne ifade ettiği anlaşılmalıdır. Ginsberg, Burroughs ve Cassady 1960’ların karşı kültür hareketini her yönden benimserken Jack Kerouac arada bir yerlerde kalmıştır. Kerouac asla ilham verdiği kuşağı tamamıyla destekleyememiş ya da dışlayamamıştır. Çünkü Kerouac Beat Kuşağı’nı çağdaşlarından farklı algılamıştır.

Jack Kerouac 12 Mart 1922’de Massachusetts’in Lowell şehrinin Fransız kısmında Leo ve Gabrielle Kerouac’ın çocuğu olarak doğmuştur. Kerouac’ın anne ve babası Amerika’ya daha iyi yaşam koşullarına sahip olmak için gelmiş Fransız Kanadalı göçmenlerdir. Kerouac okula başlayana kadar evde hep Fransızca konuşmuş, İngilizceyi ancak okula başladığında öğrenmiştir. Çocukluğu boyunca Lowell’ın içinde taşınıp durmuş, hiçbir yerde “dört yıldan fazla” yaşamamıştır. Sürekli taşınıp durduğu için de bir yere ait olma duygusuna sahip olamamıştır. Kerouac’ın bu şekilde büyümesi 1920’lerde pek çok çocuğun daha iyi koşullarda yaşamak için şehir şehir dolaşmasına da ayna tutar. Bu huzursuzluk ve ait olmama duyguları Jack Kerouac’ın eserlerinde önemli bir yer tutmuş ve kendi tarzlarında huzur bulamamış okuyucularıyla –kendi kuşağı ve bir sonrakiyle- arasında bir bağ kurmasında yardımcı olmuştur. Kerouac’ın fakir ve işçi sınıfı ailesi onu hayatı boyunca arkadaşlarından farklı bir yerde durmasına sebep olmuştur. Kerouac kendisini hep bir yabancı gibi görmüş ve sosyal ortamlarda fiyakalı kıyafetlerle dolaşırken nadiren kendini rahat hissetmiştir. Kerouac huzursuzluk ve yabancı hissetmenin yanı sıra, özellikle cinsellik konusunda, Katolik prensipleriyle büyütülmüştür. Bu onun hep uğraşmak zorunda kaldığı bir şey olmuştur. Kerouac şu durumda kendine, yazdıklarına ve inançlarına karşı nasıl dürüst olabilir?

1957 yılının Eylül ayında Viking Yayınları Yolda’yı yayınladı. Yolda Beat Kuşağını diğer pek çok eserden daha iyi betimlemişti. Kitap 1950’lerin öncü eserlerinden olmuştu ve Kerouac’ın geliştirdiği yeni bir tarz olan “spontan düzyazı” tekniğiyle yazılmıştı. Yolda, aynı zamanda gençliğin karanlıkta kalmış yaşam tarzına da ışık tutmuştur. Kitabın konusu seks, uyuşturucu, isyan, hızlı arabalar ve müzikti. Bu kitap “ilk rock’n’roll kitap” oldu ve en çok satanlar listesinde kendine bir yer bulacak kadar çok sattı. Basın Beat Kuşağını yeni ve geçici bir moda olarak algıladı. Pek çok gazeteci Kerouac’la kitabı hakkında değil Beatler hakkında konuşmak istiyordu. Beatler neydi? Neye inanıyorlardı? Medya onların hepsini bedensel ihtiyaçlarını gidermek ve toplumun kurallarına karşı koymaktan başka bir şeyle ilgilenmeyen genç suçlular olarak görüyordu. Fakat Kerouac, Beat Kuşağı’nın kendi kendisini tanımlaması niyetindeydi.

Yolda Kerouac’ı ulusal bilincin içine doğru itti. Kerouac bu sayede ciddi bir yazar olarak değil Beat Kuşağı’nın sözcüsü olarak ün yaptı. Beatler bir grup asi ve nihilist genç olarak, Jack Kerouac da onların Kralı olarak görülüyordu. Bu kuşağı doğru düzgün tanımlamak için Kerouac Beatler hakkında pek çok makale yazdı. 1958’de Esquire dergisine yazdığı “Sonuç: Beat Kuşağı’nın Felsefesi” başlıklı makalesinde Beat Kuşağı’nın asla bir gençlik suçu olmadığını, 1940’ların sonunda John Clellon Holmes ve Allen Ginsberg ile kurdukları, hayatı yeni ve daha ruhani bir şekilde gördükleri bir “düş” olduğunu açıkladı. Kerouac “Beat Kuşağı’nın kısa ömürlü ve sayıca az” olduğunu kabul ediyordu. Ama tarzları ve kendilerini ifade etme şekilleri 1950’lerin rock’n’roll gençliği tarafından Montgomery Clift, Marlon Brando, James Dean ve Elvis Presley aracılığıyla popüler kültürün bir parçası olunca kendilerini temize çıkarmış oldular. Kerouac makalesini Beatlerin Kayıp Kuşak’ın çocukları olduğunu ve “sondaki solgun kuşağa doğru bir başka adım” olduğunu yazarak bitirdi.

6b6ef243c1eroauc.png

Beatler hakkında Kerouac’ın da sürekli bahsettiği ana farklardan biri de onların iyimser olmalarıdır. Kerouac defalarca Beatlerin hayatı olumlamalarını Kayıp Kuşak’ın sinizmiyle yan yana koymuştur. “Aslan Değil Kuzu” adlı makalesinde Kayıp Kuşak’ın “hiçbir şeye inanmadıklarını ve her şeyi hor gören sinik bir tavra büründüklerini” iddia etmiştir. Beatlere gözdağı veren ve onları yıkmak isteyen bu kuşaktı. Sonuç olarak Beatler hayatı kabul etti ve Kayıp Kuşak’ın yıktığı şeyi tekrar inşa ettiler. Beat başka insanların hayatında “müdahale etmeme ruhu”ydu. Kayıp Kuşak’ın toplumu değiştirmek için politik eylemlerde bulunmasına karşın Kerouac Beatleri politik konulara ilgisiz olduğunu gördü. Beatlerin politik hareketi ilgisizliğe ve Tao’nun “biri zorlamama prensibiyle insanlarını yönetirse toplumsal düzen kendi kendine yerine gelir” ilkesine dayanıyordu.

Fakat Beatler dışarıdan bir çelişkiyi de barındırıyorlardı. “Beat” kelimesinin pek çok olumsuz çağrışımları vardır. Beat “ilk olarak fakir, sefil, bitkin, serseri, üzgün, metroda uyuyan anlamındaydı.” Kerouac bu kelimeyi bu hissiyatı taşıyanlar için bir onur madalyası yapmayı başardı. Olumsuz anlamı olumluya çevirdiler. Kerouac “beat” kelimesinin “beatific (kutsayan)” ya da “beatitude (ahiret mutluluğu)” anlamlarında dini önemi de olduğunu fark etti. “Beatitude” Beatlerin dini tarafına vurgu yaptı ve İsa’nın İncil’deki “beatitudes” adıyla geçen sözlerine ruhen uysal, merhametli, kederli olmak ve kalbin temiz olunması gerektiği açılarından açık bir göndermeydi. Bitkin ya da sefil olmak onların doğruya ve Tanrı’yı bulmaya daha yakın oldukları anlamındaydı. Mike Wallace ile yaptığı bir röportajda Kerouac’a Beatlerin kendilerinden geçmek isteyip istemedikleri sorulduğunda Kerouac “evet, bilirsiniz İsa Cennet Krallığı’nı görmek için kendinizden geçmeniz gerekir demişti,” diye cevap vermişti. Kerouac uyuşturucunun cennet ve Tanrı hakkında görüntüler görmesine yardımcı olduğunu ve seksin de “cennete giden bir geçit” olduğunu, daha fazla beat oldukça cenneti bulmaya daha da yaklaştıklarını da bu röportajda söylemişti. Kerouac bunları söylediği zaman Budizm üzerinde çalışmaktaydı ve Budizm’in ilk kuralı “hayat acı çekmekten ibarettir”dir. Bu acı çekme düşüncesi Beat olmakla ilgili düşüncelerine tamamıyla uygun düşmektedir. Budizm Kerouac’ın Zen Kaçıkları romanının ana konusu olmuştur. Bu romanda Budizm ve doğa önemli bir rol oynamış ve roman 1960’larda pek çok kişi için ilham kaynağı olmuştur.

Kerouac için Beat Kuşağı politik değil ruhani bir düşünceydi. Teorik olarak uyuşturucu, seks, seyahat etmek ve beatlerin yaptığı diğer bütün şeyler kişisel aydınlanma içindi. Onlar duygularını göstermekten, seksüelliklerini keşfetmekten ya da suç işlemekten korkmadılar. Kerouac’ın politik bir gündemi yoktu. Onun diğer Beatlerden keskin bir şekilde ayrılan politik inançları ve değerleri vardı ve diğerlerini bunları benimsemeye hiç zorlamadı. “Aslan Değil Kuzu”da da belirttiği gibi bu “hiçbir şeye müdahale etmeme ruhu”ydu. Beat olmak her anlamıyla özgür olmak demekti. Bunlara sosyal yapıdan bağımsız olmak; seks özgürlüğü, dini özgürlük, duygularda özgürlük de dahildi. Kerouac kitaplarında erkeklerin de duygusallaşıp ağladıklarını yazmaktan çekinmedi. Toplumun hor gördüğü cinsel birleşmelerden açıkça söz etti. Beat Kuşağı’nın diğer üyeleri neye inanırsa inansın Kerouac’ın neye inandığı açıktır. Beat Kuşağı doğası gereği inançlı, politikayla alakasız ve toplumun sınırlamalarından özgürdü. Bu Jack Kerouac’ın gelecek nesillere mirasıydı. Ama 1960’ların karşıt kültür hareketi bu düşünceleri bir sonraki aşamaya taşıdı. F. Scott Fitzgerald Caz Çağı’nı anlatırken sonradan gelen nesillerin atalarından nasıl etkilendiğini anlatmıştır. Fitzgerald bir neslin “atalarına karşı bir tepki” ve “kendilerinden önceki neslin delileri ve kanunsuzlarının üzerinde değişiklikler yaptığı bir takım düşüncelerle farklı kılınmış” olduğunu söylemişti. Jack Kerouac da bu deli ve kanunsuzlardandı. Onun tavrı kitaplarındaki karakterlerinden geliyordu ve bu tavır o zamanlara ilham veren şeydi.

1960’larda başlayan karşı kültür hareketi ABD’yi kutuplaştırdı. Bu yeni nesil bohemler San Francisco ve New York’un East Village semtinde yaşadılar. Bu iki yer aynı zamanda Beatlerin geçen on yılda bir araya geldikleri yerlerdi. Bu nedenle Beatler bu yeni bohemlere “hippie” – “genç-sınıf hipster” – dediler. Beatler politikayla ilgilenmezlerken bu yeni kuşak özellikle politikayla ilgiliydi. Hippielerin çoğu sivil itaatsizliği benimsediklerinden toplum bilincinde yer etmiş genç öğrencilerdi. Kent Devlet Üniversitesi saldırısında ya da Chicago Demokratik Ulusal Toplantısı’ndaki isyanlarda basının ilgisi üzerlerindeydi. Bu bütün bu öğrencilerin şımarık ve nankör çocuklar olduğu algısını uyandırdı. Onlar Vietnam Savaşı’nı protesto ettiler ve kendilerini uyuşturucu, seks ve rock müziğe verdiler. Beatler gibi onlar da toplumun normlarının kendilerine neyin doğru olup olmadığını anlatmasına rağmen kendilerini özgür bir şekilde ifade etmek istediler. Beatlerin aksine politik bir duruşa sahiptiler ve toplumu değiştirmeye çalıştılar. Bu Kerouac’ın müdahale etmeme konusundaki düşüncelerine zıt düşüyordu.

Bu yeni gençlik hareketi Jack Kerouac’ı tekrardan ön sıraya getirdi. Kerouac hippielerin asi duruşları sebebiyle suçlandı. O Amerika’daki bu yeni belayı başlatandı. Onun kitaplarında yer verdiği cinsellik ve uyuşturucu kullanımı bu yeni nesle Amerikan geleneklerine karşı çıkmak için ilham vermişti. 1960’larda özellikle iki kitap topluma ilham kaynağı olmuştu – Yolda ve Zen Kaçıkları. Düşünceler ve kavramlar tamamıyla Kerouac’ın değildi. Ama bu kavramları toplu tüketimi için toplumun önüne koyan Kerouac’tı. Çünkü onun Beatlerin Kralı olarak anılmasına sebep olan kitapları yazmıştı ve sonuç olarak Hippilerin Büyükbabası olarak anılmaya başlanmıştı. Fakat onun okuyucu kitlesi onu ve hakkında yazdığı karakterleri birbirinden ayırt edemedi.

1960’ların rock yıldızları orta sınıfın o zamanlarki sınırlarından daha ötede bir hayat için dinmeyen bir çabanın özetleri gibiydi. Bir Beat şairi olan Michael McClure, Jim Morrison’ın ölümünün ardından Morrison için “Dean Moriarty gibi daima yola çıkmaya hazır” diye yazdı. Yolda’nın en ilham verici bölümlerinden biri de Sal Paradise ‘ın (Kerouac’ın romandaki takma adı) “çünkü benim için yalnız çılgın insanlar önemlidir, yaşamak için çıldıranlar, konuşmak için çıldıranlar, kurtarılmak için çıldıranlar, aynı anda her şeyi birden arzulayanlar, hiç esnemeyen, beylik laflar etmeyen, yaşamak için yanan, yanan, yanan insanlar,” dediği bölümdür. Bu bölüm sık sık Rolling Stone gibi rock müzik dergilerinde ve şarkılarda alıntı yapılmıştır. Ayrıca Bob Dylan ve John Lennon da Kerouac’tan etkilenmişlerdir. Bob Dylan Kerouac’ı okuduktan sonra “dünyada bir yerlerde onun gibi insanlar olduğunu fark etmişti,” demiştir. Lennon grubu “Beetles’ın ismini ilham aldığı sanat eserine saygı olarak Beatles yaptı.” Dylan ve Lennon 1960’ların kültürünün değişmesine yardım etti. Bu Kerouac’ın beklediği bir şey değildi. O kendini bulmak için yazıyordu, başkalarına ilham vermek için değil. Ne olursa olsun Yolda pek çok insana kendilerini ve dünyayı keşfetmeleri için yola çıkmalarına ilham verdi.

Zen Kaçıkları da genç bir nesle ilham verdi, fakat farklı bir şekilde. Zen Kaçıkları doğanın üstün olduğu bir rol oynadığı daha ruhani bir çalışmadır. Bu romanın kahramanı bir doğa ve Budizm gurusu olan Japhy Rider’dır (Rider, Gary Snyder’ın kitaptaki takma adıdır). Romanda Ryder, Ray Smith’e (Kerouac’a) “büyük bir sırt çantası devrimi görüyorum; binlerce ve hatta milyonlarca genç Amerikalı sırt çantalarıyla dolaşıyor, dağlara çıkıp dua ediyorlar…” Bu hayal 1960’larda binlerce hippie kırsal alanlara göçüp tüketim toplumunu reddettiklerinde ve bunu Zen Kaçıkları’nı rehberleri olarak görüp yaptıklarında gerçekleşmiştir. Kerouac Zen’e inananların üniversite ve banliyö mahallelerin nasıl gördüklerini açıklamaya devam etmiştir. Onlar için üniversite “kimliksiz orta sınıf için yetiştirme okulları”dır ve banliyölerde yaşayan insanlarsa “bahçesinde çimenleri ve her odasında herkesin aynı şeye bakıp aynı anda aynı şeyi düşündüğü televizyonları olan iyi halli evler”de yaşarlar. Bir Jack Kerouac biyografisi yazmış olan Barry Miles bunun Kerouac’ın neden önemli olduğunu gösterdiğini söyler. Miles Kerouac’ın kitaplarında “bu düşünceleri öngördüğü ve popüler ettiği”ni söyler ve bu kitaplar ilgili nesil için rehber niteliğindedir.

Kerouac’a Ne Oldu? isimli belgeselde Burroughs Jack Kerouac’ı Beat hareketiyle birlikte anar. Belgeselde Burroughs, Kerouac’ın başlattığı şeyin “kültürel bir devrim” olduğunu belirtir. Fakat Burroughs 1960’ların karşı kültür hareketindeki rolünü hiç kabul etmediyse de bu hareketi yaratmada yardımcı olduğunu itiraf eder. Burroughs’a göre Kerouac politik konulara ilgisizdi ve hiç politik bir gösteride yer almadı ya da hiçbir dilekçe imzalamadı. Bu yeni nesil “Beat hareketini mantıklı sonucuna doğru takip ediyordu.”Allen Ginsberg, Burroughs ve hatta Cassady bile bu karşı kültür hareketinde kendileri için bir sebep buldu. Ama Kerouac kendini onlardan ve bu hareketten ayrı tuttu. O 1960’ların politik doğasına şiddetle karşıydı ve kendinin sadece sanatla ilgili olduğunu söylüyordu.

1960’ların ikinci yarısında Kerouac Beatler ve Hippieler hakkındaki sorularda bıkmıştı. Kerouac onların politikalarından ve varklıklarının sebebinin kendisine atfedilmesinden sıkılmıştı. Röportajlarda ve yazdığı makalelerde sık sık kendisini onlardan ayrı tutmaya çalışıyordu. 1968 yılında William Buckley’nin televizyon programı “Firing Line”a katıldı. Programda ayrıca savaş karşıtı eylemci, şair ve müzisyen Ed Sanders da vardı. Sanders programdan önce Kerouac’ı gördüğünde, ki Kerouac onun kahramanıydı, Kerouac’a “selam babacık!” demiş ve karşılığında Kerouac “ben senin baban değilim seni orospu çocuğu” diye sert bir şekilde cevap vermiştir. Programın ilerleyen dakikalarında Buckley Kerouac’a hippielerin Beatlerle bir alakası olup olmadığını sormuştur. Kerouac “hippieler iyi çocuklardı, Beatlerden daha iyi,” ve hippielerin “aynı hareketin bir parçası” olduğunu söyleyerek cevap vermiştir. Ama sesinin tonunu kendisine nasıl bir grup “serseri”ve “komünistin saldırdığını” söylemek için değiştirmiş ve Sanders’ın bunu yaptırdığını söylemiştir. Kerouac konuşmasına bu insanların onun “beatitude, hayattaki zevkler ve şefkat” konularındaki saf fikirlerini alıp onların ve basının bunları nasıl çarpıtıp “beat isyanı ve beat dirilişi” diye sunduğunu anlatarak devam etmiştir. Program boyunca Kerouac Sanders’la açıkça alay etmiş sonradan bunları neşeli takılmalara vurmuştur. Bu duygusal karmaşa onun kendinin kültürel hareketi olarak gördüğü şeyin yeni bir yön almasını kabullenemediğindendi. Kerouac Beatlerin ve onları takip edenleri ne kabullenebildi ne de hayatlarından çıkarabildi, böylelikle de ikisinin ortasında kendini rahatsız kalmaya itti.

Kerouac’ın görüşleri sağa doğru değişmeye devam ederken arkadaşlarınınki tam tersi yöndeydi; bunun sonucu olarak da arkadaşlarından nefret etti. En büyük anlaşmazlığıysa bir Amerikan karşıtı olduğunu iddia ettiği Allen Ginsberg ileydi. Kerouac’ın karşı kültür hakkında sevmediği her şey Ginsberg’de vardı. LSD’nin Amerika’ya “ülkelerini zayıflatmak için” Ruslar tarafından getirildiğini savunuyordu. Şiddetle sola karşı çıkıyordu ve hippie hareketinin birer parçası olan pek çok eski arkadaşından kendini soyutlamıştı. Politik duruşunu “ben Birleşik Devletler ve onun politikalarının bir savunucusuyum, ve radikal politik müdahaleler başka bir yöne doğru gitme eğiliminde gibi görünüyor… Bu ülke benim Kanadalı aileme az ya da çok bir şeyler kattı. Biz bu ülkeyi hor görmek için bir sebep göremiyoruz,” sözleriyle anlatmıştır. Bu noktada Kerouac’ın aile geçmişi onu tekrar diğerlerinden ayırır. Ama bunu ne kadar söylediyse söylesin röportajlarından ona hep Beatler ve hippieler ile olan ilişkisi sorulmaya devam etmiştir.

Kerouac ölmeden kısa bir süre önce “Benden Sonra, Tufan” (daha sonra “Ne Hakkında Düşünüyorum?” adı altında tekrar basılmıştır) başlıklı makalesini yayınladı. Chicago Tribune dergisi ondan tekrar hippielere, savaş karşıtlarına ve okulu bırakanlara seslenmesini istedi. Kerouac sözleriyle onların hepsine saldırdı ve “ben köklü politikacılarla radikaller arasında nerede olduğumu düşünüyorum…“dedi. Sonra da kendisinin “ortadaki bippie” olduğunu söyledi. Röportaja nasıl hippielerin, göstericilerin ve okulu terk edenlerin babası olabileceğini sorarak devam etti ve sözlerini “nasıl olur da Jerry Rubin, Mitchell Goodman, Abbie Hoffman ve Allen Ginsberg’in atası olabilirim” diye sorgulayarak bitirdi. Bu makale bütün bunlarla sırayla alay ederek devam eder: toplumun ileri gelenleri, hippieler, okulu terk edenler ve savaş protestocuları. Kerouac bunların hepsini yorucu bulur ve hiçbiriyle ilgilenmek istemez. Makalesini “İHTİYACIM OLAN TEK ŞEY BANA İNSANLARIN NEYE İHTİYACIM OLDUĞUNU ANLATMAMASI” diye haykırarak bitirir. Makalenin yayınlanmasından bir ay sonra Kerouac ölmüştü.

Kerouac istediğinin aksine hayatı boyunca ciddi bir yazar olarak görülmedi. Şimdi Kerouac ve romanı Yolda Amerika’nın klasiklerinden olarak görülüyor. Kerouac edebi başarısı ve Amerikan kültürüne verdiği ilhamla biliniyor. Eserleriyle “60’ların açık sözlülük, samimiyet ve dürüstlüğüne öncü olmuş… daha önceden insanların arasındaki yakınlığa engel olan resmiyet ve samimiyetsizliğin çoğunu yok etmiştir.” Yeni bir nesil yazar ve yazı tarzı ondan etkilenmiştir: John Rechy, Hubert Selby Jr., Jan Cremer, Gonzo gazeteciliği ve edebi gazeteciliğin hepsi Kerouac’a borçludur. Bütün bir genç nesil Amerikalı Kerouac’ın romanlarından özellikle de Yolda ve Zen Kaçıkları’ndan ilham almıştır. Romanlarında ifade ettiği bütün düşünceler tamamıyla onun değildir. Fakat bu düşünceleri yer altından Amerikan toplumunun gözü önüne getiren onun sesidir. Onun sesi bu yeni düşünceleri ve toplumsal özgürlükleri tabu olmaktan çıkarmış ve mevcut duruma yükseltmiştir. Ama inançları ve eserlerinin arka planıyla hiç uzlaşamamış olan da Jack Kerouac’tır. Bu onun yaratılmasına yardım ettiği şeylerin bütünüyle bir parçası olmasını engelleyen şeydir.

a7f9f57ab48c9748942dbbf02463c3a3

Reklamlar

One response to “İyi ki oldun, iyi ki öldün Jack Kerouac

  1. Geri bildirim: Jack Kerouac kimdir, nedir, ne yapmıştır? – Sıfırın Eksisi

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s